بعد انتخابات دوستان آمریکائی و انگلیسی دوستانی رو با چهره های آزادی خواه و چه و چه در میان ما رها کرده اند که بی شبهاهت به رسم و رسوم و حال و هوای خیابان های چند روز گذشته اسپانیا نیست. گاهی بعضی ها وارد معرکه میشوند ولی یادتان باشد بازی آن و هیجان آن تا کجاست!

دولت هم بهتره که این گاو بازی اسرائیلی رو با انصاف و پاسخ گوئی جمع کنه.یه مورد دیگه هم این که ای میلهای مزخرف و تحریک های احمقانه هیچ ربطی به با شخصیتی مثل موسوی یا احمدی نژاد نداره.

 

سایت صهیونیسم اسرائیل سایت جالبیه برای مطالعه. من با کمک دیکشنری روی سیستم و همچنین کمی اطلاعات زبان خودم  این سایت ها رو مطالعه می کنم. بیشتر اوقات کمک هم میگیرم. این رو گفتم که فکر نکنید زبان می دونم یا مترجمم . نه! ولی کار خودم رو راه میندازم.

به هر حال مطالعه این سایت خالی از لطف نیست. در بخش تعریف صهیونیسم این واژه توسط دو گروه تعریف شده است٬ صهیونیست ها و غیر صهیونیست ها. که بخش جالبی است.

فرصتی دست داد مطالعه کنید.

 

 

 

داشتم این مطلب رو از سایت فاینشنال تایمز میخوندم و یک نکته به نظرم رسید. موضوع راجع به زنان و زندگی دختران ایرانی بود.

چرا روزنامه نگاران و مستند نویسان ما راجع به آنها نمی نویسند. اول تعصبی فکر کردم .بعد دیدم این یک فضای خالیه که اگر هم گاهی چیزی از کسی منتشر میشه و نوشته میشه٬ در هیاهوی مسائل سیاسی رنگ تبلیغ میگیره !

به هر حال حکایت نارسائی شناخت ما از اونها باید جدی گرفته بشه!

 

یه روز داشتم با دوستم آقای مهدی امینی از دوستان کوه صحبت می کردم که بحث به موضوعاتی پیرامون شخصیت امیر مومنان کشیده شد. ایشان تعریف می کرد که در حال مطالعه کتابی از یک نویسنده آلمانی است که ترجمه آن توسط ذبیح اله منصوری صورت گرفته است . الغرض: سئوالات ایشان و یکی دوتا هم سئوال از من .

۱ - حضرت چگونه دخل و خرج و حسابداری امور مملکت را انجام می داد؟

۲ - حضرت چگونه حکام خود را منصوب می فرمود؟

۳- کلاس درس حضرت چگونه اداره می شد؟

۴ - رابطه مولا با دانشمندان مسلمان و یونانی چگونه بود؟

و سئوالتی دیگر که نمیدانم آیا حافظه تاریخ برای پاسخ گوئی بدانها یاری می کند یا نه!

 

هميشه با تمام کاستي هاي فکري و معنوي علاقه اي وافر به علي داشتم. انگار تمام ايراني ها اگر خدا بخواهد موالي علي هستند. آنها که با ورود اسلام شمشير ديدند و واژگان کفر و عجم برايشان تعريف شد.

اسلام حيات تازه بود و امويان و عباسيان بوي بدي که گاه بر بال نسيم به اين سو آن سو مي خزند.

در جواني وقتي به قبه مبارک مولي فکر مي کردم با خودم مي گفتم : حتما در برخورد اول و هنگامي که روبروي حرم بايستم بي هوش خواهم شد.  به عراق سفر کردم و بي هوش نشدم. علاقه ام بيشتر شد.

البته داستاني هست که به واقع نزديک است و مي گويد که وقتي انسان نرفته و از نزديک نديده خيلي ارادت دارد. اماوقتي به مکه و عتبات ميرود و چيز خاصي برداشت نمي کند به مرزهاي عقب تر از مرزهاي انسانيت گذشته بر مي گردد . اينطور مي شود که بسيار حاجي ميبينيد که با خود مي گوئيد صد رحمت به گرگ بيابان.

از علي مي گفتم و از دوستيش با ما .

باز هم ميگم. تا چه کسي از دشمني ما با او بگه!

يا علي .

 

صبح امروز رفتم شهرک آزمايش براي پيگيري کارت ماشينم. از درد اهمال کاري هميشه ي خدا گرفتارم. و هميشه متضرر البته. چرا ؟ خب بخاطر اينکه ماشين رو سال قبل به نام زدم و براي گرفتن کارتش اقدام نکردم و کارت طبق قانون راهنمائي و رانندگي امحا شده و کارت جديد احتياج به طي مراحلي داره از جمله:

سند مالکيت - حضور مالک - خلافي - عوارض شهرداري - بازديد افسر.

اين جريان ساده که موجب شد دو ساعت و نيم از کارم بيفتم نکته اي هم داشت.

سه تا سئوال داشتم که کادر اطلاعات شهرک در سومين سئوال قيافه بي حوصله ها رو گرفت.

اما سئوال من :

پس کار شما چيه؟ نگاه کردن به صفحات نيازمندي هاي روزنامه همشهري؟

نه! اين کار شما نيست . با اين کار زن و بچه تو دوست عزيز گرسنه مي خوابند. کار شما پاسخ دادن است و بس. ناراضي هستي برو. البته منم با رفتارم توجيهش کردم و فک کنم تو مخش رفت.انشالله!

Uncle Sam wants to find our vote

 

آیا تا بحال به ادبیات آقای قشقاوی سخنگوی دستگاه روابط خارجی ایران توجه کرده اید؟ ایشان به شکل عجیبی تمایل به معدل گیری و محاسبه برآیند دارند. یعنی همون جمع و تفریق بچه مدرسه ای ها. مثلا اگر دو زائر ایرانی کشته شوند و اماراتی ها به مسافران ما توهین کنند و صد تا چیز وقیح دیگر این موضوع زمانی شایسته واکنش است که بیشتر از تعداد مشخصی باشد که استاندارد آن نزد وزارت عظمای خارجه است و ما خبر نداریم ولی ظاهرا ظرفیت این استاندارد خیلی زیاد است.زیرا ما شاهد هر اقدامی از سوی اعراب و غیر اعراب هستیم و همیشه یه جور دیپلماسی کوتاه بیا مشکلی نیست چاره نداریم بر سیست ما حاکم است.

به نظر من دیپلماسی فعال و  حضور بیشتر در صحنه کشورهای عربی و همچنین داشتن پاشنه آشیل کشورهای غربی برای حیات  این روزهای کشور ما واجب است. یعنی خارج شدن از حالت انفعال و "پرهیز از تعارضی" که یک دور بی پایان و خسته کننده از فعالیت های دیپلماتیک است. بخاطر بیاورید تنش روابط ما با بحرین که زمانی متعلق به ایران بود و حالا باید برای دوستی و برادری به شکل فضاحت باری پیک و امیر بفرستیم. یا وضعیت افغانستان و گروهک ریگی. اگر در فرای مرزها فعالیت کنیم نامی از ریگی باقی نخواهد ماند و نیاز به فشار به فشار به ایرانیان اهل تسنن هم نیست.

 

امروز با یکی از دوستان راجع به فضای مجازی اینتر نت و پیش آمدهای انتخابات صحبت می کردیم. چون ایشان اهل شیراز هستند از حسنیه ای در شیراز صحبت کردند که در آن کلاسی تحت عنوان " لشکر رسانه ای" تشکیل شد. البته گفتند از ادامه فعالیت آن با خبر نیستند اما دلم می خواهد اطلاعاتی راجع به آن بدست آورم.

برای من این حوادث مثل چند روز جنگ بود که در حال فرو کش کردن است و اگر بی نتیجه از آن بگذریم بی نهایت مغموم بوده ایم.

از خبر سازی علیه خودمان تا خبر سازی برای دشمنانمان و دیگران.

 

سلام

میخواهم در مورد انتخابات بنویسم. از رفتار خودمان در تهران و رفتار دیگران در بیرون مرزها.از شرایطی که غافلانه ایجاد کردیم و دیگرانی که نگاهمان کردند و بر اشکهایمان خندیدند.

از تاثر اینتر نت و ماهواره و فیس بوک و ووو

بوی کبابی که به مشام خیلی ها رسید.از ای میل های ویروسی و لجام گسیخته که عده ای می فرستادند تا شایعات و خود سری های عده ای دیگر.